De eeuweling

14 november 1913. Een meisje wordt geboren.

Een beetje onverwacht, nog een geschenk van God. In vreugde ontvangen ongetwijfeld, maar ook snel weer over naar de orde van de dag. Er moet gewerkt, en een mondje meer gevoed. En bovendien rommelt het bij de buren.

Het meisje krijgt een naam – Flora. Een naam die klinkt als lente & lichtheid en ruikt naar bloemen. Een naam die bolstaat van de levenskracht. Een kracht die ze nodig zal hebben om eerst de “Groote Oorlog” en dan ook nog de 2e door te komen. De eerste deels onbewust, de tweede als ze volop in het leven staat.

Trouwen, 7 kinderen, 6 levens. Flora wordt moeder. Er wordt hard gewerkt, in huis en daarbuiten, van ’s morgens tot ’s avonds. Niet klagen, doordoen. Want alles is beter dan oorlog en werken moeten we allemaal.

De kinderen worden groter. Loslaten, en tegelijk fier zijn op zoveel mooie levens. En zo wordt de moeder grootmoe. Dertien kleinkinderen van groot naar klein. Grootmoe werkt met de hand, fijn met de haakpen, doortastend met schep en hark. Veel talenten, maar stilzitten was er niet bij.

En de tijd ging zoals hij gaat. Hij verglijdt in stilte, maar met een verraderlijke snelheid. De seizoenen volgen mekaar op en lijken steeds korter te worden. De kinderen worden grootouders, het eerste achterkleinkind wordt geboren. Al zoveel kindjes in de armen gehouden, maar telkens opnieuw een wonder. Babies zijn gelijk over de tijden heen, maar de wereld daarbuiten is hard veranderd. De snelheid opgedreven, de tijd in een hoekje geduwd. Het moet meer, sneller & beter, maar in het huis en de tuin bij grootmoe en grootva volgt het leven zijn eigen ritme. Het ritme van de dag & de nacht, het licht & het donker en de seizoenen. De jaren versnellen, en de 8 wordt net geen 9.

Flora, moeder, grootmoe, glijdt zachtjes naar de overkant, een beetje moe, maar vooral zo tevreden. En nu, 10 jaar later, leeft zij nog voort. Een eeuweling, in de harten van haar man, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Gedragen door een grote stamboom, herenigd met haar wortels.

Dag grootmoe, het ga je goed.

Advertisements

9 thoughts on “De eeuweling

  1. Bloggen is toch iets anders dan Facebooken he ;-). Grappig, ook ik startte een blogje deze week.. Zijn we nu trendsetters après la lettre, of zoiets?
    Keep on writing!

  2. Lieve sofie,
    De zon komt net niet door de wolken.
    De appels zijn bijna allemaal van de bomen.
    Volop herfst buiten.
    Zo mooi dat deze blog van jou nu mag beginnen bestaan ook buiten jou.

    Warme groet

    Katrijn

  3. Lieve Sofie
    Voor mij de eerste maal dat ik ‘blog’, ook facebook is mij vreemd en lijkt niet echt mijn wereld. Dus fijn dat ik via deze ‘interactieve’ weg, jouw verhalen, jouw gedachten kan en mag volgen.
    Mooi op welke manier je stilstaat bij je grootmoeder.
    Op de achtergrond Clara’s top 100. Op de prachtige, ontroerend mooie tonen van Kol Nidrei van Max Bruch, heb ik genoten van dit intieme verhaal.
    Alle liefs
    Sabine
    x

  4. Lieve Sofie,

    Gelukgewenst met de geboorte van je blog op die pittige herfstdag en heel fijn dat wij een beetje mogen meekijken in jouw wereld, deugddoend…

    Het ontroert me hoe je aandacht schenkt aan de kwaliteiten van je oma ! Ze leeft echt nog bij jou, dat voel ik ! “De wijsheid van de ouderen” is misschien niet zo cool als “bloggen” maar het verdient echt meer respect dan het krijgt !

    Heel veel liefs en ik kijk uit naar meer…
    Ann

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s