Het grote juryrapport

Nog geen week nadat ik met mijn blog begonnen was, wou ik er alweer mee stoppen. De beslissing om een blog te beginnen, had me met veel enthousiasme vervuld en ik kon niet wachten om het te openen met de brief aan mijn grootmoeder. De eerste dagen zweefde ik nog op het elan van deze beslissing én op de positieve reacties van familie en vrienden. Mensen raken, op een fijne & positieve manier, daar was het mij om te doen. Dat dit ook spannend was, nam ik erbij en gaf me een extra stimulans.

Maar enkele dagen later, toen het stof gaan liggen was, bleek daar manshoog & in vol ornaat mijn bekende en allertrouwste compagnon klaar te staan: mijn interne criticus. Hoe groter mijn enthousiasme en de bijeengeraapte moed om aan iets spannends te beginnen, hoe groter mijn trouwe metgezel zich opblaast. En gezien de omvang van de missie waaraan ik begonnen was, was hij voor de gelegenheid flink uit de kluiten gewassen.

Het misleidende aan de hele zaak, is dat ik mij op dat moment niet echt bewust was van wat er zich afspeelde. Ik bemerkte enkel dat ik gespannen rondliep, licht ontvlambaar en kort aangebonden tegenover mijn naasten. Het duurde even voor het tot me doordrong. Ik was (niet voor het eerst in mijn leven) veranderd in de allerergste rechter & beul voor mezelf. Ik had tenslotte enkele tips gelezen voor de beginnende blogger. Een vast ritme uitkiezen bijvoorbeeld. Daar was ik al even zoet mee (en dat slorpt ook lekker veel mentale energie op). Zou ik 1 keer per week nemen, 1 keer per 2 weken,…? Eigenlijk had ik geen zin in een opgelegd ritme, maar “men” had gezegd dat dat beter was. En, wist mijn interne criticus mij te vertellen, als ik mijn impulsen zou volgen, zou ik in het begin als een kip zonder kop veel posten, elke dag als het moest, om het dan stilletjes aan te laten verwateren en te eindigen als een loser die niets kan volhouden. Ik moet toegeven, mijn criticus behoort in zijn soort tot de wereldtop. Olympisch goud.

En wat die angst is waarop die criticus zo goed drijft? Heel simpel, de angst voor het juryrapport.

Ook al besef ik met mijn verstand perfect dat er geen jury bestaat in het leven, laat staan zoiets als een juryrapport, toch leef ik voortdurend met die angst op de achtergrond. Op een dag, en ja, dat zou toen gebeuren, doorziet de jury dat ik maar doe alsof. Dat alles wat ik denk te zijn, fake is. Dat ik geen talenten blijk te hebben. En ondanks het bewustzijn er rond, loop ik er telkens weer in. Mijn baas en ik grappen er vaak over als het weer zover is: bij dit project ga ik ontmaskerd worden. En ik weet dat ik niet alleen ben. In het Engels hebben ze er zelfs een naam voor: het “impostor syndrome”. Dus ook hierin ben ik alvast niet uniek.

Eén van mijn lievelingsstrips van Jommeke vroeger was “De supervrouw”. Ik kwam hem deze week toevallig tegen (de strip, niet Jommeke, dat zou pas raar zijn). Marie, de mama van Jommeke, is het beu om huisvrouw te zijn en ze wordt – jawel, en weliswaar met de hulp van tabletjes van professor Gobelijn die Jommeke stiekem in haar koffie doet – een “supervrouw”. De tabletjes geven haar, dixit Gobelijn, moed, fitheid, helderheid van geest, vastberadenheid en zelfvertrouwen. En het werkt ongelooflijk. Het beeld van Marie aan een reusachtig bureau als de president van Europa staat in mijn geheugen gegrift. Maar uiteindelijk, stripfiguren zijn ook maar wie ze zijn, beslist Jommeke om te stoppen met de tabletjes. Hij vindt het welletjes geweest en wil zijn moeder terug.

Hoe zoet het einde ook is (eind goed, al goed, weet je wel), toch heb ik het altijd spijtig gevonden dat Marie terug naar haar oude leventje als huisvrouw ging. Ik heb het zo het vermoeden dat er veel projectie van mijn kant aan het werk was.

Misschien moet ik er voorlopig maar vrede mee nemen dat, hand in hand met de ambitie die in mij zit, een even grote angst om ontmaskerd te worden, meestapt. Het houdt me ongetwijfeld met mijn voeten op de grond en scherp. En erop vertrouwen dat hoe groter mijn bewustzijn wordt, hoe minder de angst me zal verlammen en hoe vrijer ik me zal voelen om voluit mijn ware aard te tonen.

Advertisements

10 thoughts on “Het grote juryrapport

  1. Gewoon verder doen. Op jouw ritme, aan de frequentie die je zelf kiest, over de onderwerpen waar je zelf goesting in hebt, en tot wanneer je er zelf genoeg van hebt ;-). Het lezerschap volgt automatisch.

  2. Mooi geschreven Sofie! Doe vooral voort zolang je zelf wil en er zelf zin in hebt. Ik vind het alleszins een leuk blog om te lezen.xx

  3. Knap dat je er mee gestart bent! Ik zou zeggen: Durf een kip zonder kop te zijn, durf een loser te zijn, … durf mens te zijn! Op termijn zal je die gouden medaille van je IC kunnen afpakken. Yoga/meditatie kan ook helpen (beter dan die Jommeke-drugs). Leuke blog, ik kijk alvast uit naar volgende thema’s.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s