Over mannen en vrouwen

Een novemberweekend in de Ardennen, 2 jaar geleden. Op vrijdag 11-11-11 vertrek ik op weekend met een groep van 12 vrouwen, om ons samen te verdiepen in het pad van de vrouw. Officieel heet het “Tao voor de vrouw”. We trekken ons terug in het kleine, mooie en warme vertrek dat onze thuishaven zal zijn voor de komende dagen. Onze vrouwenzaal, waar niemand anders zal binnenkomen. Die mooie kamer maakt deel uit van de Ferme du Bois-le-Comte, een zalige stilteplek in Orval. Midden in de natuur, nauwelijk gsm bereik. We zijn er helemaal klaar voor.

De eerste avond zetten we ons aan tafel voor het avondeten. We zien ook een lange tafel klaarstaan. Eén voor één beginnen er mannen binnen te druppelen in de eetzaal, en de lange tafel vult zich, met mannen. Enkel mannen. Een snelle telling leert ons dat het om zo’n 40 mannen gaat. Jong en oud, stil en minder stil, stoer ogend of fragiel,… véél mannen. Wij zitten met ons 12 aan “onze” tafel en kijken enigszins overdonderd naar de mannelijke overmacht. Dit hadden we niet zien aankomen, op ons vrouwenweekend. Toeval of niet, de mannen blijken op weekend te zijn rond het pad van de man. We laten dit binnensijpelen en voelen dat het een bijzonder weekend zal worden.

Zaterdag is een intense dag voor ons. Maar ook de mannen, met wie we nog steeds geen woord gewisseld hebben, lijken een intens proces door te maken. Er is geen sprake van uitbundigheid, en vele van hen zitten er stil bij tijdens het middagmaal. Er worden al wel voorzichtig verkennende blikken uitgewisseld, van hen naar ons, en van ons naar hen.

Zaterdagavond na de laatste “sessie” gaan we naar de gemeenschappelijke leefruimte. We nestelen ons in het hoekje waar we de avond tevoren ook gezeten hebben. Even later komen de mannen toe. Het is voor ons allemaal de laatste avond van het weekend. De mannen zetten zich een beetje verder in de zetels, maar ze zijn met zoveel dat we wel in mekaars buurt komen. Eén man pakt een gitaar, een andere zet zich aan de piano en voorzichtig wordt er neuriënd een lied ingezet. Lied na lied wordt er uitbundiger gezongen en het duurt niet lang vooraleer ook sommige van ons, een octaafje hoger, meezingen. De blikken worden nu iets nadrukkelijker, er wordt al eens iets gezegd, ook al gaat het meestal gewoon om de titel van een liedje. Maar nog steeds loopt daar die onzichtbare grens die ons van elkaar scheidt. Gewoon al door het numerieke overwicht, blijft de mannengroep iets overdonderends hebben, en niet alleen voor mij. Ik zit “veilig” tussen 2 andere vrouwen gepropt, want veel plaats is er niet in onze zetel.

Eén van onze begeleidsters, Hanne, zoekt een man op die ver weg van alle drukte op een stoeltje zit en toekijkt. Na een hele tijd brengt Hanne de man mee naar onze hoek. “Vrouwen, deze man is al heel zijn leven doodsbang van vrouwen, maar zou nu wel graag bij ons komen zitten, kan dat?” We maken met alle plezier plaats in de zetel om deze man te ontvangen. Hij lijkt doodsangsten uit te staan, maar lijkt zich na een tijd toch te ontspannen. Mooi…

Zelf sla ik alles gade en zing af en toe al eens een liedje mee. Opeens komt er een man onze richting uit. De boomlange man stopt bij mij en kijkt naar beneden, waar ik nog een beetje meer wegkruip in de lage zetel. “Ben jij bang van mannen?” klinkt het opeens, met een Nederlands accent. “Euh…. zou je misschien eerst naar beneden willen komen, want zo zeker wel….” hoor ik mezelf stamelen. De man bukt zich en vraagt of hij naast mij mag komen zitten. We schuiven nog een beetje op in de al overvolle zetel en ik maak plaats voor hem. Nu we op dezelfde hoogte zitten, is het hele gebeuren al minder overdonderend, maar het blijft spannend. Een wildvreemde man, die tegen mij aan zit, en vraagt of ik bang ben van mannen. Ik vrees dat het antwoord ja is. Maar al snel blijkt dat wederzijds te zijn. Ook hij is bang van vrouwen. Ik vertel mijn verhaal, hij vertelt zijn verhaal, en we bevinden ons in een andere dimensie. De wereld lijkt stil te staan, nu wij ons beide in de arena van onze eigen angst begeven hebben. Ik op uitnodiging, hij gesterkt door de kracht van de mannengroep. Rond ons beginnen mannen en vrouwen te dansen, weg te gaan,… er komt beweging. En wij praten voort. Oog in oog, zo dicht op het vel van de angst, loopt het zweet van me af. Minuten worden uren, en de beweging van het praten gaat over in de beweging van het dansen. Gelouterd door zoveel woorden en aandacht, dansen we in vrijheid. Ergens midden in de nacht nemen we afscheid van de dag en onze belevenis. Een intense knuffel, de bezegeling van onze overwinning op de angst.

Zondag is de laatste dag. Opnieuw een prachtige, intense dag in onze vrouwengroep, waar ruimte is om de beleving van de vorige dag en avond te delen. In de namiddag is het moment van afscheid daar. Ook de mannen staan gepakt en gezakt klaar om terug richting Noorden te rijden. “Sofie, jouw man zoekt je”, zegt één van de vrouwen. En ja, van “mijn” man wil ik zeker afscheid nemen. De man waarmee ik samen zo recht in de ogen van de angst gekeken hebben. Eentje om nooit te vergeten.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s