Droomhuis

Ik ben een dromer. Letterlijk dan. Ik droom al heel mijn leven veel & intens. Soms lijkt iets zo echt, dat ik niet weet of ik het gedroomd heb, dan wel écht meegemaakt heb.

Meer nog, de kans is groot, beste lezer, indien u een familielid, vriend, collega of zelfs maar een verre kennis bent, dat u al gefigureerd heeft in één van mijn vele dromen. Vroeger had ik de neiging om mensen daarover aan te spreken. “Hé dat is toevallig, vannacht was je nog in mijn droom”, maar dit heb ik door scha & schande afgeleerd. Toegegeven, “ik heb gedroomd over jou” heeft veel te veel connotaties om zo maar eventjes droogweg aan de schoolpoort, naast het voetbalveld, op kantoor, of, zoals vroeger, in de les te zeggen. En te weten dat 98% van mijn dromen “onschuldig” is. Over de rest zwijg ik sowieso. Die grens weet ik wel liggen. Maar goed, nu zwijg ik dus, ook over de brave dromen, al gaat er wel steeds een schokje van herkenning door me heen als ik iemand zie die luttele uren ervoor nog alive & kicking in mijn droom passeerde.

Maar het mooiste verhaal, waarin werkelijkheid & droom door mekaar liepen, deel ik graag met u.

De meeste van mijn dromen spelen zich af in een huis. Meestal gaat het om een groot huis, met veel kamers, waarin heel veel mensen rondlopen. Het bijzondere was dat ik op een gegeven moment besefte dat het heel vaak om hetzelfde huis ging én dat ik dit huis kende. Van wie, wat of waar wist ik niet, maar telkens ik van dit huis droomde, voelde het super vertrouwd aan. Ik stelde mij er verder geen vragen over, noch was ik bewust op zoek om te achterhalen welk huis (uit mijn echte leven) dat was.

Dit moet ongeveer zo’n 20 jaar geduurd hebben, totdat ik vorig jaar in oktober gedachteloos door de lokale editie van een online krant aan het bladeren was. Plots zag ik daar het overlijdensbericht, met foto, van een man uit ons dorp. Hij was een oud-rechter en om die reden was er een kort artikel aan hem gewijd. Ik keek in de ogen van de man op de foto en, naast de schok van het vernemen van zijn overlijden, zag ik het plots heel helder: het was zijn huis waarover ik al 20 jaar droomde.

Zijn vrouw, E., had jaren “catechese” gegeven aan vormelingen en ook ik had 2 jaar lang, elke 2 weken een woensdagnamiddag bij haar doorgebracht. Ik zat even verbouwereerd achter mijn scherm. Het mysterie, dat het eigenlijk enkel op een onbewust niveau was, was opgelost. Mijn brein begon onmiddellijk redenen te zoeken waarom precies dit huis zich zo in mijn systeem verankerd had. Ik kon niets anders bedenken, en dat geloof ik nog steeds, dat ik me in dat huis écht goed gevoeld heb. E. is een prachtige, warme vrouw die vol vuur en passie door het leven stormt. Zij was toen een echte inspiratiebron voor mij. De warmte en de gastvrijheid die in het huis hingen waren voor mij ongekend en deugddoend.

Of toeval bestaat of niet, is een aparte discussie, maar feit is wel dat ik 2 dagen later, na haar 25 jaar niet meer gezien te hebben, E. tegen het lijf liep. We botsten letterlijk bijna tegen elkaar op. We waren zo blij mekaar te zien. Ik wenste haar veel sterkte bij het overlijden van haar man & vroeg of ik eens mocht langskomen. Dat ik haar iets te vertellen had. Ondanks haar grote verdriet, had ze nog niets aan vuur ingeboet. Met tranen in de ogen stond ze, 78 jaar oud ondertussen, bijna te wippen op haar voeten van enthousiasme.

En zo zaten we enkele weken later, onder ons 2, op een koude januari-ochtend, koffie te drinken en pralines te snoepen, als 2 schoolmeisjes. Ik bijna 40, zij 78. We zaten te lachen, te praten en te wenen. Om zoveel liefde en vriendschap. Over de tijden heen, 25 jaar opgelost in een zucht. Alsof ik de dag ervoor nog als 11-jarige – ongetwijfeld huppelend- dezelfde keuken binnenkwam waar we nu zaten te praten. Intens genietend en dankbaar voor zoveel onverwachte, maar springlevende liefde.

Sinds die dag heb ik niet meer van het huis gedroomd. De cirkel is rond. Deze zomer liep ik in het huis, van kamer naar kamer, niet met de vele, soms onverwachte figuranten uit mijn droom, maar met E., mijn man en mijn kinderen. Een droomhuis, vol leven.

Advertisements

3 thoughts on “Droomhuis

  1. Zo mooi Sofie en zo herkenbaar. Gek genoeg bij ook al jaren een vaste droomplaats. Maar ik heb ze nog niet gevonden. Ik ben gewoon elke ochtend weer gelukkig als ze in mijn dromen was, want ik weet wel dat het een warme plaat is. Misschien vannacht 😉

  2. Altijd fijn als je na een lange periode iemand tegen komt van vroeger en dat je geesten direct weer elkaar vinden.
    Het hebben van een terugkerende droom-locatie is ook hier herkenbaar. Soms eerder een verwarrende plaats.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s