De onverbiddelijke maand

De ogenschijnlijke eindigheid van de tijd, de bedrieglijke lineariteit van een jaar heeft me weer liggen gehad.

In december lijkt alles op z’n einde te lopen. Rapporten worden uitgedeeld, projecten afgesloten en balansen opgemaakt. Iedereen is verjaard. De kalender heeft geen volgende maand meer. En ik krijg het gevoel van een naderende gigantische opluchting.

Maar veel tijd voor rust of contemplatie is er niet. Er moeten cadeautjes gekocht, boodschappen gedaan, kastjes opgeruimd die al sinds de zomer op het mentale huishoudelijke takenlijstje staan, nagedacht over feestmenu’s, kerstkaartjes geschreven, gefeest, verteerd, bijgeslapen,…

Het snakken naar de ademhaling, naar het op adem komen, groeit met de dag. De kalender telt af. De laatste blaadjes wachten om afgescheurd te worden.

Het voelt alsof ik op een trein zit. Een sneltrein meer bepaald. Op het einde van het jaar komt het eindstation in zicht. De trein lijkt een beetje vaart te minderen, niet veel, maar je wilt het vooral graag geloven. Daar, in dat station, zullen we stoppen, zal er rust zijn & tijd om op adem te komen. Je kijkt ernaar uit & telt mee af.

Tot je het station binnenrijdt. Je wilt een zucht van opluchting slaken. We zijn er, we hebben het gehaald. Je staat op.

Maar dan blijkt de trein niet te stoppen. Hij rijdt gewoon door & trekt weer op, tot zijn allesverslindende tempo. Je laat je in de zetel vallen. De moed zakt je in de schoenen. We zijn weer vertrokken. Zonder stop, zonder adempauze. Er was geen einde, en geen nieuw begin. Alles gaat gewoon verder. Januari, een meedogenloze maand. Onverbiddelijk & onverzettelijk.

Ik besef dat er niet zoiets is als een trein die mij ongevraagd meeneemt. Ik ben de trein, en het tempo is het gevolg van keuzes die ik gemaakt heb.

Er is maar 1 ding dat me kan redden. Niet geld, niet tijd, niet minder werken, maar gewoon 1 simpele beslissing. De beslissing om het juk van mij af te werpen. Het juk van mijn zelfopgelegde normen, de torenhoge verwachtingen, hoe ik denk dat het hoort, hoe ik me zou moeten gedragen en voelen. Het juk van het allesdoordringende verlangen naar goedkeuring, aandacht & bevestiging.

Het drukt me neer, beneemt me de adem en doet me quasi – en soms echt – hyperventilerend door mijn dagen & nachten stomen. Oud worden zonder geleefd te hebben.

Het verlangen om dit juk af te werpen is er, maar blijkbaar niet groot genoeg om te kunnen opwegen tegen de angst die aan de andere kant de boel mooi onder bedwang lijkt te houden.

Veel mensen hebben er eerst een ziekte of een groot verlies voor nodig. Ik wens mezelf en jou toe dat het niet eerst zo ver moet komen. Dat je dit jaar in jezelf de moed vindt om in vrijheid te leven, je eigen kompas volgend. Spelend & genietend.

En zo wordt de onverbiddelijke maand misschien een bron van inspiratie voor een onvergetelijk jaar.
Ik wens het jou en mezelf toe, van harte.

Advertisements

8 thoughts on “De onverbiddelijke maand

  1. Hey verslaggeverke 🙂 Hier zullen veel mensen,mezelf incluis, zich in herkennen. Goed neergezet ! Warm hartgroetje mies

  2. …dat juk is misschien een te groot stuk van je identiteit om het zomaar kwijt te spelen…. en misschien is het ook deels positief, de drijvende kracht… Waakzaam blijven is echter de boodschap. Ik denk dat schrijven goed inzicht kan geven, zoals je zelf laat zien hier.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s