Ontmoeting in Dublin (deel 2)

(vervolg van deel 1)

“Hello, it’s me, R.”

R. verontschuldigt zich. Hij zegt dat hij beseft dat zijn vraag fout overgekomen is. Dat het leek alsof hij er iets mee bedoelde, maar dat hij gewoon de avond nog niet wilde doen eindigen. Hij vertelt dat hij het zo leuk vond om met mij te praten, dat het leek of we mekaar al lang kenden, en dat hij, heel oprecht, het nog even wilde laten voortduren…

Ondertussen sta ik te trillen op mijn benen. Ik laat me op mijn bed zakken. Ik luister naar wat hij tegen mij zegt. In mij gaat het gevecht verder: stemmen die zeggen dat dit allemaal onderdeel is van het plan om mij in zijn bed te krijgen en anderen die mild fluisteren dat hij oprecht is, en hij het écht gewoon fijn vond om met mij te praten. Ik zal vermoedelijk nooit weten welke van de 2 juist was, en misschien lag de waarheid ergens in het midden. Maar op dat moment, in die kamer, in dat hotel ver weg van huis, besloot ik om het tweede te geloven. Dat ik iemand ontmoet had met wie het goed klikte, die toevallig een man was, en dat we het gewoon fijn vonden om van die klik te genieten. Door dat besluit, en gesterkt door de veiligheid van de telefoon, gaf ik me over. Er was nu geen reserve meer. Ik vertelde hem mijn kant van het verhaal. Wat zijn vraag met mij gedaan had. En welke angsten dit opgeroepen had.

Het werd een heel intens gesprek. We zaten nu op een ander niveau. Niet meer dat van ons leven en werk, maar dat waar de angsten, hoop en twijfels zich bevinden. We spraken ze uit, en vonden ook daarin mekaar. Hoelang het gesprek geduurd heeft, weet ik niet, maar het was ondertussen een flink stuk in de nacht. Op het einde van het gesprek vroeg hij wat we de volgende dag zouden doen, als we mekaar zouden zien. “Gewoon, we doen gewoon, en zijn blij dat we mekaar zien,” zei ik.

En zo gebeurde. De ochtend nadien zagen we mekaar in de ontbijtzaal. Het voelde vertrouwd en onwennig tegelijk. We hadden zo’n intimiteit gedeeld de nacht voordien, op een ander vlak dan het fysieke. Wat ons ook de vraag deed stellen of dit nu “vreemdgaan” was. Onder welke hoofding hoort niet-fysieke intimiteit met iemand anders dan je partner?

De dag zelf was opnieuw boeiend, al was er nu een dimensie bij. We zaten naast mekaar, praatten wat in de pauzes en leken altijd te weten waar de andere was.

Die avond stond er een volgende teamactiviteit op het programma. Het zou de laatste avond zijn. We werden met een bus naar een whisky distilleerderij gebracht, waar we na een rondleiding zouden eten. In de bus vroeg ik hem wat hij eigenlijk gestudeerd had. Hij vroeg mij wat ik dacht. Aangezien hij voor een farmabedrijf werkte, ging ik ervan uit dat hij één of ander exact-wetenschappelijk diploma zou hebben. Bioloog, scheikundige, ingenieur,… iets van die strekking. Zijn antwoord was het laatste wat ik verwacht had, en het zorgde voor een kleine opstoot van verwarring. Hij bleek een psychiater te zijn.

Ik was even met stomheid geslagen, en tegelijk voelde ik me een beetje in het ootje genomen. Als psychologe heb ik een natuurlijke alertheid tegenover psychiaters. Maar door mijn onwetenheid, kreeg ik het gevoel dat ik me echt wel als een patiënt had gedragen, en hij de gewiekste psychiater die weet op welke knoppen je moet drukken. Hij stelde me al snel gerust. Hij had maar enkele jaren gewerkt als psychiater, in Praag, en was vooral het pillentype, dat niet veel tijd per patiënt kon vrijmaken. Niet het psycho-analytische, leg-je-eens-op-mijn-sofa, type. Toch duurde het even voordat ik het ongemakkelijke gevoel van mij kon afschudden dat dit soort omgang voor hem routine zou zijn.

In de distilleerderij kregen we na de rondleiding whisky te proeven. R. en ik zaten ondertussen aan een tafeltje met een Nederlandse man en vrouw. Toegerust met goede Oost-Europese genen en gewoonten voor drankgebruik, nam R. alle whisky’s die ik naar hem doorschoof in dank aan.

Het werd een gezellige avond met onze Nederlandse compagnons. In het hotel gekomen gingen we met ons vieren nog voor een slaapmutsje naar de bar. Ik had de tijd in het oog, aangezien de vrouw die in het team mijn “baas” was, mij gevraagd had om de ochtend nadien om 7u een ontbijtvergadering te hebben. Dat ging pijn doen, sowieso.

Het liep al tegen enen toen we besloten de dag af te sluiten. We namen afscheid van mekaar, en ieder van ons ging zijn eigen weg. Op mijn kamer zette ik nog even de laptop aan om te kijken of er nog berichten uit België waren.  Ik vroeg me af of R. vanavond zou bellen. Ik voelde dat ik er ergens op hoopte. Vijf minuten gingen voorbij, en ook 10..

Na een kwartier ging de telefoon.

Met een glimlach van oor tot oor nam ik op, ditmaal niet verbaasd door het geluid. “Wist je dat ik je zou bellen?” vroeg R. “Ergens wel ja, en als ik eerlijk ben, ik had het ook gehoopt”.

Voor we het wisten zaten we terug op het niveau waar we de vorige nacht gezeten hadden. We praatten over onze ontmoeting, over wat dit allemaal opriep, en wat dit betekende. R. vertelde me dat hij nog nooit met iemand op die manier gepraat had. Dat ik bijzonder was. Dat ik zo mooi en ontwapenend lachte. Wat hij zei, vleide me, maar tegelijk bleef ik alert. Ik wist nog steeds dat ik een vrouw was, en hij een man, ver weg van huis, en dat wij volwassenen waren die konden kiezen wat we doen. En ook dat benoemde ik. Hoe het gewoon een beslissing was die we zouden nemen. Hoe dichtbij het lag. Ik nestelde me in de warmte van de intimiteit en vertrouwdheid die er tussen ons was ontstaan.

De realiteit dat ik de ochtend nadien om 7u paraat moest staan, kwam om het hoekje gluren. We zouden afronden. Ik zei dat ik hem eigenlijk wel een knuffel wilde geven. Hij beaamde. Toen vroeg hij mijn kamernummer. Mijn adem stokte, en het gevoel van in de lift kwam terug. Was ik er nu toch, met een dag vertraging, in gelopen?  Nee, ik moest niet bang zijn, hij ging niet langskomen. Het was maar gewoon om de volgende keer (die er trouwens niet ging zijn) rechtstreeks naar mijn kamer te kunnen bellen en niet via de receptie te moeten. Aarzelend zei ik het nummer. We wensten mekaar slaapwel en legden in.

Ik stoof naar de deur en checkte of die wel op slot was. Ik piepte door het oogje en zag enkel een lege gang, helemaal op het uiteinde van het hotel. Ik liep naar de (buiten)deur in mijn slaapkamer, checkte ook daar het slot en keek ook daar door het oogje. Mijn hart bonkte in mijn keel. Wilde ik echt niet dat hij langskwam, of net wel? Ik wist het niet meer. Na een aantal minuten pendelen tussen de twee deuren en de oogjes, wist ik dat hij niet zou komen. En gelukkig maar, zei een stemmetje in mij…

De ochtend nadien zat ik om 7u vergeefs te wachten op mijn “baas”, die zich niet toonde. Dit was de dag waarop iedereen in de vooravond naar huis zou gaan. Nog een dag van lezingen en discussies. R. en ik zochten mekaar op en brachten de dag samen door. In een bevreemdende sas tussen deze werkelijkheid en die van thuis.

De workshop was afgelopen. Iedereen nam afscheid en regelde taxi’s om naar de luchthaven te gaan. R. en ik zouden samen met een andere collega een taxi delen. De collega ging vooraan zitten in de taxi, R. en ik zaten samen op de achterbank. We keken mekaar aan. Alles was gezegd. Hier eindigde het. We hadden beide intens genoten van deze onverwachte ontmoeting. Waar ik vertrokken was met een ongelooflijke zin in kennis vergaren en er even uit zijn, ging ik nu naar huis, een heel bijzondere ervaring rijker. Het had me uit mijn evenwicht gebracht, maar me ook zoveel aangereikt.

Op de luchthaven gaven we mekaar de knuffel die er nog bij hoorde, en een kus. Ik wist dat daar onze wegen scheidden, en dat we mekaar nooit meer zouden zien. Een man, en een vrouw, schoorvoetend zich blootgegeven aan mekaar, in de veiligheid van een telefoon. Een ervaring om nooit te vergeten.

Advertisements

One thought on “Ontmoeting in Dublin (deel 2)

  1. Sofietje, van zo’n verhaal smelt ik 🙂 Heb je er nooit aan gedacht om een boek te schrijven? Je leest zo vlot en formuleerd je zinnen ongelooflijk mooi. Een warm hartgroetje mies

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s