De foute date

In de reeks “waar het had kunnen misgaan” vandaag een volgend verhaal.

We zijn opnieuw in Leuven, begin jaren negentig. Mijn vriendin K. was het alleen zijn beu, en had het wilde plan opgevat om een blind date te organiseren. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor mij en een andere kotgenote.

Zelf was ik in die periode nog aan het bekomen van de breuk met mijn jeugdliefde die later, in betere tijden, mijn man zou worden. Een andere jongen was het laatste waar ik mee bezig was. Ik had het te druk met “rouwen”. Maar K. drong aan, het zou mijn gedachten verzetten, en het was toch maar om te lachen en allemaal niet zo serieus bedoeld.

Zoals wel vaker, liet ik me overhalen. K en de kotgenote zouden iemand voor mij zoeken, de kotgenote en ik iemand voor K. enzoverder… De nodige voorwaarden werden afgesproken: de date moest iemand zijn die je nog niet kende en hij moest vrijgezel zijn.

Niet veel later kreeg ik te horen dat ze iemand voor mij gevonden hadden. Ik zou die woensdagavond om 20u aan het stadhuis van Leuven moeten gaan staan, en daar zou die persoon dan ook zijn. Meer was er niet afgesproken. Tegen mijn zin, met lood in mijn schoenen, maar ook zenuwachtig, begaf ik mij die avond naar het stadhuis. Op dat moment was er een belangrijke voetbalmatch bezig, dus veel volk was er niet te bespeuren op straat.

Er was niemand te zien op de plaats van afspraak. Braaf zette ik mij voor het stadhuis, en begon te wachten. In het begin nog stilstaand, maar op de duur begon ik wat te ijsberen. De tijd ging voorbij. Na een 20-tal minuten vond ik het wel welletjes geweest, en wilde terug naar mijn kot gaan. Op dat moment was er een man in mijn buurt komen staan, die ook was beginnen ijsberen. Hij kwam op me af “sta jij hier op iemand te wachten?”

Hij was volledig in het jeans gekleed, krullen, een bril, een snor, tegen de 30 (dus opnieuw in mijn jonge ogen toen heel oud), en een vossestaart aan zijn broek. Al denk ik wel dat ik dat laatste er, Snelle Eddy-gewijs, achteraf bijverzonnen heb. Hij zei dat hij ook op iemand stond te wachten, die blijkbaar niet kwam. En of we niet samen iets zouden gaan drinken…

Mijn hersenen waren op volle toeren aan het draaien. Waar in hemelsnaam zouden K. en de kotgenote die kerel vandaan gehaald hebben? Zou dit niet één grote vergissing zijn? Maar, zei een stemmetje in mij, stel dat dit écht wel jouw blind date is, je mag niet zomaar op het uiterlijk afgaan. K. en de kotgenote zullen wel weten wat ze gedaan hebben. Dus zei ik ja.

Hij vroeg of ik iets kende in de buurt. En zo kwam het dat ik even later in de Amedee zat, een bruin café waar ze enkel klassiek muziek draaiden, met een volledig in jeans opgetrokken Snelle Eddy. Ik bestelde een fruitsap, hij een pintje. Toen wist ik dat het goed fout zat. Dit kon niet de bedoeling zijn. Ik zei dat ik even naar het toilet moest. Ik moest even gaan nadenken. Hoe kon ik me hieruit redden? Die vervelende welopgevoedheid speelde me opnieuw parten. Ik kon toch niet zomaar weggaan, of zeggen dat ik het niet leuk vond? Toch zat er niets anders op.

Mijn hart klopte in mijn keel toen ik terugliep en zei dat ik weg moest. Ik haastte me het café uit en snelde naar mijn kot, af en toe achter mij kijkend of hij me niet volgde.

Op kot gekomen repte ik mij naar de kamer van K. en ging daar flink tekeer. Waar hun verstand had gezeten om zo’n kerel op mij af te sturen. K. keek me stomverbaasd aan. Het type dat ik beschreef hadden ze niet gevraagd voor een date. Maar ze gaf wel toe dat ze bij de jongen die ze gekozen hadden voor een date met mij, enkel een briefje in de bus hadden gestoken, en niet zeker wisten of hij het wel gezien had. In het pre-gsm en -internet tijdperk kon dat nog allemaal. En zo bleek het inderdaad gegaan te zijn. H., de jongen in kwestie die ik eigenlijk goed bleek te kennen vanop de trein en die al een lief had (background check niet zo goed uitgevoerd), had het briefje niet gevonden. Dat bleek ergens beland te zijn onder reclameboekjes. Hij had de avond gezellig doorgebracht voor het TV-scherm, in de ban van het voetbal.

Maar het mooiste van het hele verhaal, is dat K. wél een fantastische blind date had. Ze zijn ondertussen bijna 17 jaar getrouwd, en het is een prachtig koppel. Die background check was iets beter uitgevoerd…

Advertisements

2 thoughts on “De foute date

  1. Hier K die nu met een grote smile, alweer, achter de computer zit.
    Ik was ook dit deel van het verhaal helemaal vergeten. Waarschijnlijk omdat het wat in de schaduw is geraakt van mijn blind date verhaal.
    Maar alle detail komen ook bij dit verhaal weer helemaal terug.
    Waar het had mis kunnen gaan, ik denk Sofie dat jij een zorgzame beschermegel moet hebben. 🙂
    Katrijn

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s