Ode aan mijn lichaam

41 jaar, en voor het eerst in mijn leven kan ik zeggen “ik voel me goed in mijn vel”. Letterlijk. Het voelt alsof ik nu mijn lichaam, waar ik vroeger altijd vanaf wilde, aanvaard.

Mijn hoofd is altijd mijn veilige thuishaven geweest, mijn lichaam de grote onbekende. Zolang mensen me aanspraken in dat veilige deel, was alles ok. Ging het over de rest van mijn lichaam, dan werd het iets moeilijker en staken angst en onzekerheid de kop op.

Als kind was mijn lichaam iets dat ik enkel voelde als het pijn had. Voor de rest was het er gewoon en besteedde ik er geen aandacht aan. Het lichaam diende om mijn hoofd te ondersteunen en het op plaatsen te brengen waar ik wilde zijn. Niet meer, niet minder. Mijn hoofd was de dirigent en had de touwtjes in handen.

Gaandeweg ging mijn lichaam meer aandacht opeisen. Als puber schoot het de hoogte in en veranderde het van vorm. Plots gingen ook andere mensen er een mening over vormen, én meedelen. Over de vorm, de verhoudingen, de kleur van mijn vel,… Willens nillens moest ik er wel naar kijken. En wat ik zag, beviel me niet. Het was te anders, te verschillend van het beeld dat ik voorgespiegeld kreeg buiten mij, en dat ik zonder nadenken als norm geabsorbeerd had. Dus probeerde ik er zo weinig mogelijk naar te kijken en bleef ik hopen op een miraculeuze transformatie. Die er uiteraard niet kwam. Ik hoopte ook dat andere mensen niet zouden kijken, dat ze mij gewoon niet zouden zien. Ik probeerde onzichtbaar te zijn, maar gecombineerd met de innerlijke drang om gezien te worden (zie ook “Post-Dublin”), gaf dat vanbinnen het nodige stuif- en wringwerk.

Het innerlijke gevecht werd intenser toen ik de wereld van jongens ontdekte. En een ontdekkingstocht werd het. Spannend en opwindend, maar ook beangstigend. En ondertussen bleef ik me schamen …

Jaren later pas werd ik losgerukt uit mijn kleine navelstaarderige lichaamsbeeld. En dit door het krachtigste wat er bestaat in het leven van een vrouw: hormonen! Een leger hormonen is een macht die zich door niets of niemand opzij laat zetten. Ik moest er mijn meerdere in erkennen, ze bezetten zelfs mijn hoofd. Die plaats waar ik dacht soeverein te zijn. Tot driemaal toe heb ik mijn lichaam laten veroveren door dit leger, die er telkens ruw geschat anderhalf jaar hun tenten in opsloegen. Ik kan enkel in bewondering terugkijken op de doortastendheid waarmee je lichaam aan het werk gaat om nieuw leven te creëren, op de wereld te zetten en te voeden. Vanaf dat moment voelde ik me klein tegenover zoveel grootsheid. Ik voelde dat mijn lichaam veel meer was dan het aanhangsel dat mijn hoofd moest dienen. Ik ving een glimp op van de grootsheid en grenzeloosheid ervan…

De jaren nadien werd mijn lichaam door de mangel gehaald. Stap voor stap leerde ik het kennen als een gegeven met een ongelooflijke wijsheid. Het werd mijn kompas, mijn barometer, mijn gps. Het zei stop wanneer mijn hoofd dat niet kon. Het gaf me signalen die mijn hoofd nooit zou kunnen opvangen. Die fijne trillingen die je doen aanvoelen dat iemand je nodig heeft, dat je niet die weg, maar die weg moet nemen, dat iets je voedt, of net niet…

De voorbije jaren heeft mijn lichaam me fantastische dingen leren voelen en inzien. Hoe het gevoed wordt door dansen, aandacht en aanraking. De liefde van mijn man, de onvoorwaardelijke stroom van liefde van en naar mijn kinderen en de steun van een kring van vrouwen helpen me om sterk te zijn vanbuiten, en zacht vanbinnen. Om te luisteren naar mijn lichaam, om ernaar te glimlachen, in mildheid en liefde.

Al was ik hier al een tijd mee bezig, toch bleef het zo dat ik, wanneer ik in de spiegel keek, er anders uitzag dan hoe ik me vanbinnen voelde. Dat bleef knagen, ergens op de achtergrond. Tot ik enkele maanden geleden het besluit nam om mijn voeding onder de loep te nemen. Ondanks pogingen om bewust te worden van allerlei mechanismes waarmee ik mezelf uitputte en pogingen om die om te keren, bleef mijn lichaam zich zwaar en moe voelen. Ik liet het onderzoeken, en kwam thuis met een lijst van voedingsmiddelen die mijn lichaam niet of moeilijk kan verwerken.

Ik was er volledig klaar voor. De motivatie om mijn eetgewoonten te veranderen was torenhoog, het zat klaar in elke cel van mijn lichaam, dat al wist dat er iets niet goed zat.

Nu zijn we meer dan 3 maanden verder. De zwaarte is weg. Moe ben ik nog als ik teveel ronddool in mijn hoofd en in cirkels draaiend mezelf heb vastgezet. Maar mijn lichaam voelt licht en blij. En het mooiste van alles is: als ik nu in de spiegel kijk, klopt het beeld dat ik zie, met hoe ik me vanbinnen voel. En wil ik dansen, liefhebben, lachen, zingen en spelen.

Daarom deze ode aan mijn lichaam. Het bevat alles wat ik ooit geweest ben, wat ik ben, en ooit zal zijn. In elke cel zit wijsheid, verdriet, afwijzing, vreugde, angst, hoop en liefde. En waarschijnlijk nog meer. Het doet me beven en zweten als ik angstig ben, het draait vanbinnen als ik boos ben en lijkt te ontploffen als de boosheid aanzwelt tot woede, het krimpt samen bij verdriet en onmacht, het lijkt over te lopen met warme lava als ik smelt van liefde. Het is zo oneindig veel meer dan ik ooit gedacht heb. Daarom dank ik het, en eer het.

Advertisements

One thought on “Ode aan mijn lichaam

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s