Ik ben genoeg

“I am enough” stond er in zwarte letters op het borstbeen van een vrouw. Het was het laatste beeld van de TED talk van Brené Brown. Tweemaal 20 minuten had ik naar deze vrouw geluisterd, naar haar verwezen door een boek dat vriendin K aan het lezen is. “De kracht van kwetsbaarheid” heet het en op een zonnige maandag in de Paasvakantie hadden K & ik ruim de tijd om hierop door te gaan. We hadden het hele bos voor ons. Geen taken, geen moeten, geen kinderen. Eten & drinken in de rugzak. Tijd, ruimte, rust en stilte voor onszelf. K. vertelde over het boek, de herkenbaarheid en de confrontatie. De woorden die ze gebruikte, voelden als puzzelstukjes. Een boek voor op mijn lijstje. Maar, liet K terloops vallen, er waren ook TED talks van de auteur op internet te vinden.

Die avond keek ik en besefte ik dat dit de thema’s zijn die de onderstroom vormen van de verhalen op mijn blog. “Nu kan ik ermee stoppen”, besloot ik. Deze vrouw heeft er jarenlang onderzoek naar gedaan. Ze legt het op 2 x 20 minuten zo goed en helder uit, dat ik er niet meer rond hoef te draaien. Gewoon iedereen de link naar de filmpjes sturen en de kous is af.

Of toch niet?

Misschien is het ook nu weer mijn “taak” om over dit proces verslag uit te brengen. Over welke snaren het raakt, wat ik erbij voel en wat er na enkele dagen kwam bovendrijven.

I am enough. De kern van haar verhaal & meteen ook de oplossing. Waarschijnlijk niet toevallig neergekalkt op het borstbeen. Die plaats waarachter het zo’n pijn kan doen. Die plaats waar het zo kan drukken en wringen, dat je er vanaf wilt. Dat gevoel dat je doet grijpen naar iets lekker (want troostend), de TV, radio of het internet. Alles wat verdooft, afleidt of het gevoel kan overstemmen. Sommigen grijpen naar drank, sigaretten, medicatie of drugs. Ik prijs me gelukkig dat ik daar vanaf kan blijven. Ik wil me verdoven op die momenten, maar niet kapotmaken of vergiftigen. Al zou dat op de donkerste en pijnlijkste momenten mijn laatste zorg zijn. Alles beter dan te blijven zitten en dat drukkende gevoel te doorvoelen.

Het boek van Brown gaat, voor zover ik begrepen heb, over waar dat gevoel, die druk, vandaan komt.

Het komt voort uit een gevoel van niet voldoende te zijn. Niet mooi, slank, intelligent, grappig, sociaal, energiek,… genoeg. Maar wat ons nog het meest de das omdoet, is de schaamte die je erbij voelt. Je voelt je tekortschieten. Je bent niet de perfecte moeder, vrouw, partner of werknemer. Mokerslag 1. Je probeert je falen met alle mogelijke middelen te verbergen voor de buitenwereld. Smile – Mokerslag 2. Je schaamt je voor dit falen. Mokerslag 3. En tenslotte probeer je ook die schaamte te verstoppen. Mokerslag 4.

En zo plof je op het einde van de dag uitgeput neer in de zetel. Uitgeput, en absoluut ontevreden. Het is je weer niet gelukt. Maar, denk je dan, morgen gaat het me wel lukken. Als ik nu op tijd ga slapen, heb ik morgen misschien meer energie en ga ik het wel aankunnen. Want, o ja, de gedachte dat het misschien allemaal ook wel wat veel is, of dat het niet zo perfect moet, komt niet in je op. Je hoort jezelf vooral denken dat je gewoon te zwak bent, want bij anderen lijkt het wel te lukken. Eén blik op de buitenwereld en je denkt enkel geslaagde mensen te zien. Propere en verzorgde huizen en tuinen, dito kinderen die ogenschijnlijk in alles goed zijn. “Toffe” koppels waarop je in 1 beweging een fantastisch seksleven projecteert (tot de dag dat je hoort dat ze gaan scheiden, maar niet getreurd, er zijn nog meer dan genoeg koppels die wel nog samen zijn en waarop je je illusie van perfectie projecteert). Ze eten uiteraard gezond (groenten weet je wel), gaan op reis én hebben nog tijd om koffietjes te drinken en bij te praten met vrienden.

Als je dan naar je eigen leven kijkt, zie je een (oud) huis dat dringend gepoetst moet worden, een tuin met lang gras en onkruid, kinderen die – wanneer heb ik hun haar voor het laatst gewassen? – niet altijd vlotjes door het leven fietsen (hoog-dit, dys-dat), je man die je veel te weinig ziet, en o ja, vrijen, hoe lang was dat ook al weer geleden? Kookboeken die zich opstapelen, recepten worden afgeprint en samen met de goede voornemens geklasseerd per soort. Meestal heb je enkel tijd voor de klassiekers of, indien zelfs dat niet, zijn de frituur, de Chinees of de Lunch Garden altijd veel dichterbij dan je in je perfecte illusie had voorzien. De avonden verlopen ook nooit zo harmonieus als je gehoopt had. Terwijl je je schaarse tijd doorbrengt met het nog maar eens uitleggen van meetkunde aan kind 1, loopt kind 2 verloren in zijn huiswerk in zijn aandachtsloze universum. En kind 3 wilde je eigenlijk ook nog wat aandacht geven, maar ook hij zal vanavond weer te laat in bed liggen.

En zo sleep je je aan het einde van de avond & je Latijn vol zelfverwijten naar bed. Het is me weer niet gelukt. Ik kan het niet. I am not enough. De schaamte kruipt in elke vezel van je lichaam. Dit kan niet de bedoeling zijn… dat weet je ergens. Dit kan niet de bedoeling zijn. Maar toch doe je voort. Want als die anderen dat kunnen, dan moet ik dat ook kunnen.

En zo gaat het leven voort, dag na dag speelt zich hetzelfde scenario af. Hardleers zei je?

Blijkbaar zijn we “gezegend” met een ongelooflijke koppigheid en overtuiging dat het toch op een dag gaat lukken om alles te doen, alles klaar te krijgen. Alles en iedereen mooi gewassen, geordend, gestreken, gevoed. En liefst nog met de glimlach én nog energie over ’s avonds. Je blijft denken dat het mogelijk is.

Stop. En zeg tegen jezelf: I am enough.

Wat mij helpt om dit te leven, is het delen van mijn onvermogen, mijn frustratie en mijn schaamte met “veilige” vriendinnen. Want vergis je niet, in mijn naïeve wereldbeeld zijn alle vrouwen loyaal aan mekaar, en is het bij elk van hen veilig om je kwetsbaarheid te tonen. Maar in de realiteit schieten velen van ons tekort, uit eigen onvermogen, frustratie of schaamte, en is het beter je kwetsbaarheid te “doseren”. Ik geloof in de zachtheid en voel ongelooflijk veel mededogen voor elke vrouw. Maar een gewond dier kan gevaarlijk zijn. En dus moet je jezelf beschermen.

Met mijn blog toon ik me vaak kwetsbaar en daarom is het elke keer weer een beetje sterven. Soms voelt het alsof ik munitie geef aan degenen die mij zouden willen kwetsen. Maar dat risico neem ik. Het niet delen zou me op termijn meer schade kunnen toebrengen.

Dus vrouwen, laat ons lief en loyaal zijn voor mekaar. Mededogend en met een zachte blik. En laat ons dit vooral ook naar onszelf proberen te doen. Samen, elk van ons.

x

 

N.B

1/ Wat ik hier beschrijf is gebaseerd op wat Brown vertelt over kwetsbaarheid en schaamte bij vrouwen (en op mijn eigen leven uiteraard). Mannen kennen dezelfde dynamieken, maar bij hen zijn de thema’s en in de invulling anders.

2/ De TED talks waarnaar ik verwijs heten “The power of vulnerability” en “Listening to shame”. Je kan ze bekijken via YouTube of het TED kanaal.

https://www.youtube.com/watch?v=iCvmsMzlF7o
https://www.youtube.com/watch?v=psN1DORYYV0 

Advertisements

3 thoughts on “Ik ben genoeg

  1. Lieve Sofie,

    Vooral blijven schrijven en delen. Meestal heb ik na één keer een boodschap niet begrepen. Dus met heel veel plezier lees en deel ik boodschappen heel veel keer.

    warmte

    Katrijn

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s