Verlangen naar liefde

Soms lijkt mijn lijf te klein te zijn voor de enorme zee van liefde die ik kan voelen. Het voelt als een warm bad waarin ik kan zwemmen, een gloed die mij vult. Alsof ik rechtstreeks verbonden ben met een oneindige bron.

De grote vraag waar ik mee worstel, is hoe ik deze ervaring kan integreren in mijn dagelijkse leven. Want dat gevoel van eindeloze liefde, voel ik vooral… als ik alleen ben.

Eens thuis of in de nabijheid van mijn geliefden, is het alsof het deurtje dichtgaat en de automatische praktische piloot wordt opgezet. Dan hoor ik mezelf vragen stellen of opmerkingen geven over de afwasmachine die uitgeladen moet worden, het brood dat op is of de kinderen die naar bed moeten.

Dan lijkt het alsof het 2 aparte werelden zijn: mijn innerlijke belevingswereld, die kan overstromen van liefde voor de wereld en de mensen in mijn leven en daarnaast, ogenschijnlijk los ervan, de wereld van het dagelijkse leven met zijn kloktijd, sociale normen, afspraken en (al dan niet ingebeelde) verwachtingen.

Zo kon ik de eerste afleveringen van “Eigen kweek” bijna niet uitkijken. Het verlangen naar liefde en het onvermogen om dit te uiten van personage Frank, waren zo schrijnend en bijna tastbaar, dat ik het in mijn buik voelde. Ik moest mezelf verplichten te blijven kijken. Het raakte bij mij duidelijk een gevoelige en herkenbare snaar.

Ooit, in de nasleep van het Dublinavontuur, schreef ik: “het voelt alsof ik een schatkamer in mezelf heb. Daarin bewaar ik alle momenten en herinneringen van warmte, liefde en graag gezien worden. Als ik het moeilijk heb, of het leven wordt te grijs, dan trek ik mij terug in die kamer en laaf ik mij aan alle herinneringen. Die vervullen mij dan met warmte.”

Uit alle boeken in het genre, weet ik dat het de bedoeling is dat je nu leeft. Dat het “niet goed” is als je teveel in het verleden of de toekomst leeft. En ergens voel ik dat dit uit onvermogen voortkomt. Het onvermogen om mijn liefde hier en nu te uiten naar de mensen die ik het liefst zie. Niet in een ideaal moment, maar tussen de vuile vaat, de puberperikelen en de andere zorgen door. En ook, hoe verder mensen van mij af staan, hoe gemakkelijker ik het kan uiten. Hoe dichterbij, hoe moeilijker.

Een ex noemde me ooit de “Ijskoningin”. En eigenlijk – zeker in die periode- kon ik hem geen ongelijk geven. Hoe groter het gevecht in mezelf, hoe verder ik me terugtrek en hoe meer ik me afsluit. Achter mijn muur staat dan nog een muur. En daarachter nog één. En pas daarachter staat mijn versterkte burcht.

En ook al weet ik met mijn verstand waarom het zo is – it’s all about fear – toch lijkt het in sneller dan een vingerknip te gaan dat ik me verschans achter mijn muren. Pure zelfbescherming voor een vijand die er al lang niet meer is. Eén die je ondertussen volledig verinnerlijkt hebt, en die je dus altijd met je meedraagt.

En zo probeer ik beetje bij beetje de oceaan aan liefde die ik voel, te laten binnendruppelen in mijn “echte” leven. Want qua waarheidsgehalte hecht ik meer waarde en geloof aan mijn dagelijkse, aardse bestaan. Terwijl die andere wereld zo overweldigend is dat je moeilijk kan denken dat het allemaal inbeelding is.

x

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s