Verbinding

Onlangs fietste ik naar huis, en in een flits dacht ik de oplossing gevonden te hebben voor de eeuwenoude vraag wat mensen gelukkig maakt. Het klikte zo in mijn systeem dat het voelde als een belangrijk stukje van de puzzel, maar tegelijkertijd leek het me te simpel om waar te zijn. De oplossing bestond namelijk maar uit één woord: Verbinding.

De hele weg bleef ik het woord draaien, in vraag stellen en uittesten, maar het bleef juist aanvoelen. Meer nog, het tegengestelde ervan voelde even juist aan als antwoord op de vraag wat mensen ongelukkig maakt: het gevoel afgescheiden te zijn.

Het leek me te simpel om te delen met de buitenwereld. Ik had ook geen zin in discussies met en over de grote filosofen en dus verschoof ik het naar de koele berging van mijn systeem.

In de weken tussen dat moment en nu, heb ik zo vaak gevoeld dat het klopt – voor mij althans – dat ik er nu toch maar over schrijf.

VERBINDING. Uiteraard komen eerst de klassiekers naar boven: verbinding met je partner, je kinderen, je familie, je vrienden. Verbinding met de natuur, nog zo’n sterke. Maar ook, en dat is me duidelijk geworden deze laatste weken, zoiets “banaals” als voetbal. Op kleine schaal kan ik me verbonden voelen met de ouders van de andere spelertjes wanneer mijn eigen zonen voetballen. Dit verklaart ongetwijfeld hoe het komt dat ik, hoe donker en zwart ik soms ook op zaterdagochtend naar het voetbalveld trek, er meestal frisser en lichter van terugkom. En nu dus op wereldschaal met het WK voetbal. Te weten dat ik tezamen met miljoenen andere mensen in de wereld naar pakweg Brazilië-Chili kijk, geeft me een gevoel van verbondenheid. De Belgen die meeleven met “onze” Rode Duivels, ook ik hoor daarbij. En dat geeft me een geborgen gevoel. Het verbaasde me zelfs – en ook weer niet achteraf gezien – dat ik op de voetballoze avonden een glimp van leegte voel. Even alleen…

Dit verklaart nu ook voor mij – eindelijk- iets dat me al heel mijn leven overvalt en wat ik nooit heb kunnen verklaren. Ik zit in de auto en in de verte hoor ik sirenes van een ambulance, brandweer- of politiewagen. Iedereen kijkt rond, vertraagt & maakt plaats. Op dat moment zit ik daar achter mijn stuur met een gigantische krop in mijn keel en tranen in mijn ogen. Hetzelfde scenario speelt zich af als het gesneeuwd of geijzeld heeft en iedereen aan 20 km/u over de weg schuift: een krop in de keel en tranen in de ogen. Ik heb het nooit gesnapt en het overvalt me telkens weer. De enige verklaring die ik nu zie, is dat ik me op dat moment verbonden voel met de mensen om me heen, die in dezelfde situatie zitten.

De andere kant van de medaille echter kan me even zwaar vallen, als dat verbondenheid me warm maakt. Ik kan me intens alleen voelen, afgescheiden van alles en iedereen. Een gevoel waarvan ik denk dat mensen het hebben die besluiten uit het leven te stappen. Dat gevoel dat er geen enkele connectie is, geen draadje meer dat je verbindt met een andere levende ziel.

Ik kan me daar bevinden en weet ondertussen dat dat best niet te lang duurt. Dan word ik destructief. In de eerste plaats voor mezelf, maar ook voor de mensen dicht bij mij. Die mensen waar ik dicht bij sta, maar op dat moment geen verbinding mee voel. Het dramatische van de zaak is dat het gevoel van afgescheidenheid de neiging heeft zich te verdiepen en te verstevigen. De enige redding op dat moment is verbinding. Net datgene waarvan je op dat moment gelooft dat het niet voor jou is weggelegd. Dan heb je iemand nodig die je ziet, even stilstaat en zich openstelt. Maar ook dat is niet voldoende. Verbinding vraagt ook een actieve stap: dat je jezelf openstelt en je opnieuw laat opnemen in de stroom van het leven. Het leven zelf heeft een kracht, en de richting is voorwaarts.

Er zijn een paar valkuilen aan het concept verbinding. Veel mensen samen betekent niet automatisch verbinding. Dat weet iedereen die zich al eens hopeloos alleen heeft gevoeld op feestjes, bijeenkomsten of een festivalwei. De nieuwe media houden je verbondenheid voor. Maar “connected” zijn op Facebook, betekent niet hetzelfde als je verbonden voelen.

Voor mezelf is Facebook gevaarlijk als ik me alleen voel. De grote groep “vrienden” lonkt, en ik open het programma, op zoek naar een gevoel van verbinding. De kater is er altijd achteraf. De keren dat ik Facebook niet afgesloten heb met een gefrustreerd of negatief gevoel, kan ik op de vingers van 1 hand tellen. Tegelijk is het natuurlijk een geweldige opportuniteit tot zelfanalyse. Welke foto’s en statusupdates geven jou een vaag gevoel van ontevredenheid, of doen je maag een beetje samentrekken? Schattige baby’s, gelukkige koppels, blije gezinnen, mooie huizen, verre reizen, goede rapporten, grote vriendengroepen, feestjes, uitstapjes, ….?

Ik weet alvast wat mijn zwakke plek is: verbinding. Ik wil ergens bij horen, mee feesten, lachen, genieten en ergens in opgaan. Niet altijd langs de kant staan observeren en mensen hun leven zien leiden. Meedoen, in plaats van de verslaggever te zijn.

En omdat ik er zo gevoelig voor ben, koester ik de momenten van verbinding intens. Want die zijn er wel, gelukkig maar! Die momenten geven me energie en laden me op. Maar ik wil meer. Meer en vaker leven in verbinding. Van samen voetbal kijken, over een goed gesprek met een buur, tot het zalige gevoel je in een al dan niet woordeloze eenheid te bevinden met een gelijkgestemde ziel, voorbij tijd en ruimte. Ik wens het mezelf en u toe, veel verbinding, en af en toe tot jezelf komen, om nadien weer mee te gaan in de stroom van het leven.

x

Advertisements

3 thoughts on “Verbinding

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s