Monthly Archives: November 2014

Bestaansrecht

Eén jaar geleden opende ik mijn blog. Zoals met zoveel dingen in mijn leven, was het mijn hoofd dat voorbereid had en mijn hart dat het moment koos. Het werd 14 november 2013, de 100ste verjaardag van mijn grootmoeder en meter Flora. Zij was er niet meer, maar een haast ingefluisterde brief aan haar werd mijn openingsdans met mezelf.

Een boek wilde ik eigenlijk schrijven. Maar dat leek zo ver weg, zo onmogelijk en zo niet haalbaar, dat ik mijn verlangen om te schrijven over wat er in mij leefde, omzette in een andere vorm. Ik ben nog steeds dankbaar voor de beslissing die ik toen nam. Bloed net niet, maar zweet en tranen heeft het me gekost. Angstzweet, heel veel, en tranen van verdriet, pijn en ontroering. Want met het openzetten van mijn hart en pen, openden ook anderen zich. Ik kreeg reacties, kort en minder kort, maar altijd recht uit het hart, en dat raakte me.

Nog steeds zijn er zaken die ik zou willen (be)schrijven, maar waar ik nog niet aan begin. “Die houd ik voor in mijn boek”, denk ik dan. Dan weet toch niemand of het echt gebeurd is of niet.

Want sommige dingen zijn zo mooi en teer, zo kwetsbaar, zo beschamend ook soms, dat ik ze (nog) niet durf te delen. Wat als er toch iemand die mooie herinnering of dat kwetsbare verlangen bekladt, mij ermee “uitlacht”, of erger nog, tegen mij gebruikt? Ik weet dat de enige grens aan veiligheid, diegene is die ik mezelf stel. De veiligheid zit in mezelf, en het effect dat het heeft op andere, is niet mijn verantwoordelijkheid. Dat weet ik met mijn hoofd. Maar mijn hart is soms bang.

Twintig blogs heb ik geschreven het voorbije jaar. Vaak over zaken van vroeger die klaar waren om beschreven te worden. De dingen waar ik nu middenin zit, moeten nog bezinken, verteerd en opgenomen worden. Ik hoop ze ooit in geschreven vorm te kunnen delen. Dat is nu mijn manier om mezelf te uiten en te tonen. Mijn manier om mezelf bestaansrecht te geven.

Ik ben tot de ontdekking gekomen dat ik al heel mijn leven rondloop met – ten diepste – de overtuiging dat ik geen bestaansrecht heb. Dat ik als een verstekeling mee het leven binnengeglipt ben, maar dat het nooit de bedoeling was dat ik er zou zijn – in de vorm die ik ben.

En net als een verstekeling was al mijn aandacht gericht op het niet ontdekt worden. Mijn focus op het vinden van nieuwe verstopplekken. Deelnemen aan het leven was er niet bij. Dat was voor de anderen, die wél rechtmatig een ticketje voor de tocht hadden.

De voorbereiding naar de ommekeer was al lang bezig. Ik had zowat alle zelfhulpboeken over bewustwording en aanvaarding van jezelf gelezen. De Tao oefeningen en weekends gaven me inkijkjes in het leven in het licht, weg uit mijn schuilplaats. Het besluit een jaar geleden om deze blog te beginnen, was een aanzet om me bestaansrecht te verlenen. Want door te schrijven bevestig ik dat ik besta. Neem ik plaats in, zwart op wit, onontkenbaar. Ik schrijf dus ik ben.

Maar de echte switch kwam in het derde weekend van de Liefdesbang training, toen ik oog in oog kwam te staan met mezelf. Toen kon ik niet meer ontsnappen en ging ik door pijn, verdriet en een diepe boosheid heen. De bevrijding die ik nadien voelde, was ongeëvenaard. Een beklemming en een last waren van me afgevallen. Of eerder opgetild, weggenomen.

Nu voel ik me intens dankbaar. Naar alles en iedereen die me op mijn weg tot op dit punt “geholpen” heeft (in ogenschijnlijk mee- of tegenwerkende zin – beide zijn uiteindelijk hulp). Dankbaar ook hoe het leven al die tijd geduldig heeft staan wachten om geleefd te worden. Niet in een donker hoekje als verstekeling, maar voluit in het licht. Daar waar het leven plaatsvindt. En dat ik erbij hoor.

Mijn weg gaat verder, uiteraard, maar wel met een andere blik. Met het besef dat ik er mag zijn en net als alle anderen volmaakt ben in mijn onvolmaaktheid.

x

Advertisements