Bestaansrecht

Eén jaar geleden opende ik mijn blog. Zoals met zoveel dingen in mijn leven, was het mijn hoofd dat voorbereid had en mijn hart dat het moment koos. Het werd 14 november 2013, de 100ste verjaardag van mijn grootmoeder en meter Flora. Zij was er niet meer, maar een haast ingefluisterde brief aan haar werd mijn openingsdans met mezelf.

Een boek wilde ik eigenlijk schrijven. Maar dat leek zo ver weg, zo onmogelijk en zo niet haalbaar, dat ik mijn verlangen om te schrijven over wat er in mij leefde, omzette in een andere vorm. Ik ben nog steeds dankbaar voor de beslissing die ik toen nam. Bloed net niet, maar zweet en tranen heeft het me gekost. Angstzweet, heel veel, en tranen van verdriet, pijn en ontroering. Want met het openzetten van mijn hart en pen, openden ook anderen zich. Ik kreeg reacties, kort en minder kort, maar altijd recht uit het hart, en dat raakte me.

Nog steeds zijn er zaken die ik zou willen (be)schrijven, maar waar ik nog niet aan begin. “Die houd ik voor in mijn boek”, denk ik dan. Dan weet toch niemand of het echt gebeurd is of niet.

Want sommige dingen zijn zo mooi en teer, zo kwetsbaar, zo beschamend ook soms, dat ik ze (nog) niet durf te delen. Wat als er toch iemand die mooie herinnering of dat kwetsbare verlangen bekladt, mij ermee “uitlacht”, of erger nog, tegen mij gebruikt? Ik weet dat de enige grens aan veiligheid, diegene is die ik mezelf stel. De veiligheid zit in mezelf, en het effect dat het heeft op andere, is niet mijn verantwoordelijkheid. Dat weet ik met mijn hoofd. Maar mijn hart is soms bang.

Twintig blogs heb ik geschreven het voorbije jaar. Vaak over zaken van vroeger die klaar waren om beschreven te worden. De dingen waar ik nu middenin zit, moeten nog bezinken, verteerd en opgenomen worden. Ik hoop ze ooit in geschreven vorm te kunnen delen. Dat is nu mijn manier om mezelf te uiten en te tonen. Mijn manier om mezelf bestaansrecht te geven.

Ik ben tot de ontdekking gekomen dat ik al heel mijn leven rondloop met – ten diepste – de overtuiging dat ik geen bestaansrecht heb. Dat ik als een verstekeling mee het leven binnengeglipt ben, maar dat het nooit de bedoeling was dat ik er zou zijn – in de vorm die ik ben.

En net als een verstekeling was al mijn aandacht gericht op het niet ontdekt worden. Mijn focus op het vinden van nieuwe verstopplekken. Deelnemen aan het leven was er niet bij. Dat was voor de anderen, die wél rechtmatig een ticketje voor de tocht hadden.

De voorbereiding naar de ommekeer was al lang bezig. Ik had zowat alle zelfhulpboeken over bewustwording en aanvaarding van jezelf gelezen. De Tao oefeningen en weekends gaven me inkijkjes in het leven in het licht, weg uit mijn schuilplaats. Het besluit een jaar geleden om deze blog te beginnen, was een aanzet om me bestaansrecht te verlenen. Want door te schrijven bevestig ik dat ik besta. Neem ik plaats in, zwart op wit, onontkenbaar. Ik schrijf dus ik ben.

Maar de echte switch kwam in het derde weekend van de Liefdesbang training, toen ik oog in oog kwam te staan met mezelf. Toen kon ik niet meer ontsnappen en ging ik door pijn, verdriet en een diepe boosheid heen. De bevrijding die ik nadien voelde, was ongeëvenaard. Een beklemming en een last waren van me afgevallen. Of eerder opgetild, weggenomen.

Nu voel ik me intens dankbaar. Naar alles en iedereen die me op mijn weg tot op dit punt “geholpen” heeft (in ogenschijnlijk mee- of tegenwerkende zin – beide zijn uiteindelijk hulp). Dankbaar ook hoe het leven al die tijd geduldig heeft staan wachten om geleefd te worden. Niet in een donker hoekje als verstekeling, maar voluit in het licht. Daar waar het leven plaatsvindt. En dat ik erbij hoor.

Mijn weg gaat verder, uiteraard, maar wel met een andere blik. Met het besef dat ik er mag zijn en net als alle anderen volmaakt ben in mijn onvolmaaktheid.

x

Advertisements

14 thoughts on “Bestaansrecht

  1. Sofie,

    Met veel gretigheid ben ik – zoals altijd wanneer je een nieuw stukje van jezelf wegschrijft in de ether – aan je nieuwe blog beginnen lezen. Om telkens te kunnen constateren dat het bloed dat door onze aderen stroomt een literaire drang met zich meezeult. Een gevoel dat telkens weer oplaait bij geëmotioneerde momenten om helaas dan weer te worden bedolven door de gejaagdheid van het leven. (Of moet ik zeggen ‘mijn’ leven…) Al van kindsbeen af droom ik ervan een boek te schrijven… Om mooie dingen te kunnen vastleggen in vlot leesbare teksten die iemand erna kunnen bewegen of raken. En ik geniet ervan wanneer jij die drang zo mooi kan kanaliseren in jouw teksten… Telkens terug geniet ik van je groeiende talent om de dingen des levens neer te pennen met een ogenschijnlijke gemakzucht zoals ik die steeds van jou gekend heb…

    Al dit zonder te beseffen dat de persoon die in mijn ogen steeds stond voor termen als sterk, slim, charismatisch en andere positivo’s een fragiel, onzeker kantje had. Onverwacht voor mij maar achteraf gezien te eerder een bevestiging van wat de geschiedenis ons al dikwijls leerde over ‘sterke’ mensen…

    Daarom laat ik bij deze toch graag even weten dat ik blij ben dat je je plaats in het zonlicht gevonden hebt. Dan je klaar bent om de wegen van morgen te bewandelen met een frisse nieuwe zelfzekere kijk op die vrouw die ik al heel mijn leven lang als dusdanig aanschouwd had…

    Dus wees jezelf en schrijf ze want hier wacht een fan op een volgend stukje van de puzzel!

    B

  2. Na een jaartje van elke keer – blij het werk even opzij te kunnen zetten – je aangrijpende en vooral herkenbaar menselijke verhalen te lezen, is het dringend tijd je te bedanken voor al dat moois. Op één of andere manier brengen je verhalen telkens een manier van rust en bezinning. Blijven doorgaan! x

  3. Lieve Sofie,

    wat een mooi verhaal over de mannen in Orval, ik voelde me er net even tussen zitten. En wat fijn te lezen dat je een last van je schouders hebt weten laten vallen in een Liefdesbang weekend, al ken ik het weekende niet. En bovenal je moed om een blog te beginnen en door te zetten. Ik laat het op me in werken, net nu ik in een levenscrisis zit (al is de transformatie die gaande is zeer welkom!) is het lezen van je blog en even terug zijn in Orval heerlijk!
    een dikke knuffel uit het noorden van nederland, Eliesabeth!!

    1. Lieve Eliesabeth,
      Dank je wel voor je mooie bericht. Het voelt goed te weten dat mijn blog je een beetje kan ondersteunen in deze woelige tijd.
      Veel sterkte in de crisis! Ik stuur je een extra knuffel x
      liefs, Sofie

  4. Hi Sophie!

    Als trouwe lezer wil ik je dan ook van harte feliciteren en zeker ook bedanken voor een jaar lang mooie en ontroerende verhalen! Ik heb je slechts een jaar meegemaakt, maar de verhalen lezen als zeer vertrouwd en herkenbaar,
    Bij mij is ooit het besef gekomen dat het leven geen wedstrijd is. Er is niemand die bij de eindstreep je gaat vertellen hoeveelste je bent geworden in het leven (echt niet!). Hierdoor hoef ik me niet met anderen te meten en te vergelijken, dat scheelt al een hoop.

    Veel iefs, Volkert

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s