De hunkering

Ik weet niet wat me bezielde. Mijn benen droegen me als vanzelf naar het kot van J. Een onstilbaar verlangen, een hunkering naar contact en warmte dreef me door de straten van de studentenstad. Een afwijzing was mogelijk, maar in mijn hoofd was mijn beslissing gemaakt.

J. was een vriend van iemand die ik kende. Een mooie en lieve jongen. Zacht, speels en grappig. En zonder lief, net als ik. Hij was de jongen waarnaar ik op weg was. Mijn bestemming.

Mijn hart schrijnde, de hunkering bijna ondraaglijk. Samen zijn, wilde ik, omhuld worden, zonder woorden, zonder voorwaarden.

Het verlangen dreef me voort, de donkere nacht door. Hoe dichter ik bij zijn kot kwam, hoe sterker de stemmen in mijn hoofd werden. Wat me bezielde? En hoe ik met de nee zou omgaan die me zeker te wachten zou staan?

De vastberaden tred van mijn benen leek geen tegenspraak te dulden. Ik werd voortgestuwd.

De gigantische binnentuin van het jongenscollege lag gapend voor me. Ik liep de eindeloos lijkende tuin door, naar de grote deur, de monumentale marmeren trap op. Ik was nog maar 1 keer op het kot van J. geweest, maar mijn interne kompas bracht me door het doolhof van gangen, trappen en deuren tot bij de juiste kamer.

Mijn hart bonsde in mijn keel, van de inspanning, het stappen, de trappen en de spanning. Nu kon ik nog terugdraaien. Maar ik klopte. En J. deed open, lachend als altijd. Hij keek verbaasd, verrast door wie er voor zijn deur stond. Alleen & met een blik in de ogen waarin ongetwijfeld veel te lezen moet zijn geweest.

Hij liet me binnen. Een verloren vriend zat op zijn bed, de tijd te verdrijven. De woordeloze besluiten en de blikken die gewisseld werden, zorgden voor een spanning in de lucht die zelfs de verloren vriend aanvoelde. Hij probeerde de tijd nog wat te rekken, maar werd tenslotte vriendelijk-kordaat de deur gewezen.

J., die ondertussen ook zenuwachtig geworden was, keek me vragend aan. Ik deed mijn mond open en sprak de woorden die gezegd wilden worden. Over mijn verlangen naar samenzijn, in warmte en veiligheid, met duidelijke grenzen. Zonder enige verbintenis. Een uitwisseling – zonder claim, zonder vervolg – gewoon voor die avond. Veel tijd om te beslissen had J. niet nodig. Het leek haast een simultaniteit. Een voorstel dat een keuze van ons twee werd.

Wat ik me nog herinner van de avond, is een warme gloed. Een samenzijn zonder geschiedenis en zonder toekomst. De absolute veiligheid die ik toen voelde, de afgesproken grenzen werden gerespecteerd, zonder woorden, zonder toch nog even proberen. De satijnen lakens en kussens in prachtige donkere kleuren, diep paars en oranje aardetinten die, zo vertelde J. met een mengeling van trots en gêne, zijn mama zelf gemaakt had. Zoveel huiselijkheid. De vertrouwdheid die ik voelde bij iemand die ik nauwelijks kende, maar met dezelfde roots en een gedeeld verlangen.

Het is meer dan 20 jaar geleden. Al die tijd heb ik de herinnering bewaard in mijn schatkamertje. Nu zie ik hoe mooi het was in zijn synchroniciteit.

Hoe ik toch – blijkbaar – voor mezelf kon zorgen en op dat moment volledig kon kiezen voor iets waar ik toen zo naar verlangde.

Ik heb J. nadien nog 1 keer gezien, op de trein richting onze geboortestreek. Gelukkig was er geen vriendschap op te offeren voor die avond.

Wat overblijft is een warme herinnering en veel dankbaarheid, naar J. en naar mezelf. En een blijheid dat ik nu kan zien hoe ik – tegen alles in wat ik altijd gedacht heb over mezelf – toch bij momenten écht heb kunnen kiezen voor wat ik nodig had, voorbij al mijn angsten.

x

Advertisements

6 thoughts on “De hunkering

  1. Wat een prachtig verhaal. Kostbare herinneringen om te koesteren … Een mens is toch iets moois op de momenten dat we echt mens durven zijn. Helaas zijn we vaak te spaarzaam met die momenten. Bedankt om dit te delen!

  2. Zo warm,zo ontroerend,zo n moed. Prachtig en wat fijn dat je dit deelt.Wat een kracht heeft een mens wanneer hij /zij zijn diepsteverlangens serieus neemt

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s