De lawine

Ik dacht dat het me dit jaar niet zou overkomen. De kater die ik vorig jaar in deze periode gevoeld had & beschreven heb in “De onverbiddelijke maand”, dacht ik dit keer te slim af te zijn. Gewoon voldoende bewustzijn zou volstaan. Dacht ik. De genadeloosheid van het besef dat de trein waarvan je dacht dat die even zou stoppen, maar die gewoon terug optrekt naar kruissnelheid en het nieuwe jaar in dendert… die genadeloosheid zou me dit keer niet hebben liggen.

Alles ging goed. De vakantie was – zoals altijd deze periode – druk en goed gevuld. Veel feestjes, bezoeken en afspraken. Veel tradities in ere te houden, teveel eten en drinken en te laat gaan slapen. Om de verstikking voor te zijn, had ik zelfs een tweedaagse met mijn man gepland, midden in de vakantie. Heel even er tussen uit, genieten en niets moeten.

Met enige voldoening zag ik de vakantie naar een goed einde lopen. Het was me gelukt. Ik was de feestdagen goed doorgekomen. Ik had me kunnen ontspannen, de riem wat gelost en kunnen lachen en genieten. Ik blikte tevreden terug en nieuwsgierig vooruit en ging met een glimlach slapen….

Tot vanmorgen, bij het aanbreken van de laatste dag van de vakantie, tussen slapen & ontwaken, het me overviel. Mijn lichaam sliep nog, maar de sluizen in mijn hoofd werden opengezet. Volledig.

Alles waar ik ook maar de lichtste twijfel over had gevoeld de voorbije tijd, leek zich verzameld te hebben en donderde als een lawine op me af en sleurde me mee.

Er was geen stoppen aan. Ik draaide dezelfde cirkeltjes die ik al vaak gedraaid had, maar dan zonder afleiding of wrijving, waardoor het oneindig veel sneller leek te gaan. Ik zag een lange rekensom waarbij een aantal cijfers nog ingevuld moesten worden, want nog onbekend, en daar tegenover het cijfer van onze bankrekening. En de onmogelijkheid om te weten welke van de twee groter zou zijn.

Alle herstellingen en verbeteringen die we aan ons huis plannen te doen, passeerden de revue. De plechtige communie en de beginnende puberteit-zoektocht van onze 11-jarige zoon, de vraag of we dit jaar dan eindelijk eens een feest zouden geven voor onze zoveelste huwelijksverjaardag, maar hoe dan, en waar, en wie nodig je dan uit… Of en naar waar we op reis zouden kunnen gaan dit jaar. De paar zaken die ik nog niet van mijn kerstvakantie-to-do-lijst had kunnen schrappen, zoals de kerstkaarten voor de buren die nog geschreven moesten worden ….

Ondanks mijn horizontale positie, liggend in bed, voelde ik de last drukken op mijn schouders. Twee stalen staven leken zich links en rechts in mijn schouders te boren. Het deed fysiek pijn.

Vanbinnen voelde het alsof ik in mijn eentje op een dorre vlakte stond. In de gure wind, zonder enige bescherming. Geen levende ziel te bekennen: geen mens, plant of dier. Geen zon. Geen verbinding. De kille eenzaamheid van dit gevoel deed mijn adem stokken. Zelfs de bron van het leven, de eeuwige beweging, leek stil te vallen. Er was niets, enkel ik overgeleverd aan mijn ergste zelf. Die onderstroom die al voor zoveel verhalen op deze blog de inspiratiebron is geweest.

Weg waren mijn gezin, mijn familie, vrienden, collega’s, buren, dorpsgenoten… mijn hele, warme netwerk. Het enige wat er nog was, was mijn levensgrote angst om te falen, om het niet aan te kunnen, om te mislukken, blut te zijn, het nulpunt te bereiken, kinderen te hebben die compleet verloren lopen.

De verantwoordelijkheid die op mij woog, was verpletterend. Alles, maar dan ook alles, leek op mijn schouders te rusten. En dat zonder enige zuurstof of hulpbronnen.

Alsof ik mezelf verplicht om in mijn eentje de Himalaya te beklimmen, zonder eten, zonder aangepaste schoenen of kleding, kaart of begeleiding. Alsof ik van mezelf vind dat ik dat moet kunnen, en dat ik anders misluk.

Gelukkig brak de dag aan. Ik keek naar het streepje oranje zonlicht dat door het rolluik naar binnen scheen en trok mezelf uit mijn zuurstofarme beeld.

Opstaan zou me goed doen. Het licht zien, letterlijk, en weer ademen. Terug naar de orde van de dag. De zondagse routine opnemen, een houvast in het me wassen, aankleden en naar de bakker gaan. En het voornemen om dit op te schrijven en te delen.

Mezelf, met mijn diepste angsten die me op onbewaakte momenten kunnen meeslepen, nog maar eens en opnieuw bestaansrecht te geven. Zien dat ook dit bij mij hoort. En voortgaan. Niet blijven zitten, niet verstarren op die dorre vlakte, maar de angst doorvoelen en dan weer verderstappen.

Dag voor dag. Leven.

x

Advertisements

2 thoughts on “De lawine

  1. hoi sofie, heel mooi beschreven wat mij ook dikwijls overkomt, maar dan met heel mooie woorden en heel persoonlijk. merci van koen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s