Het haakje

Hij stapte mijn leven leven binnen. Jong, knap en charmant. Moeiteloos baande hij zich een weg naar mijn hart, dat zich zonder weerstand opende. Ik had geen verweer tegen zijn jongensachtige speelsheid en warme aandacht.

Een tijd later wandelde hij weer mijn leven uit. Mijn hart leek te scheuren. Net zoals wanneer ik dacht hem te zullen zien, en hem toch niet zag, dan kneep mijn hart samen en draaide zich in een knoop, wat mij de lucht benam en soms zelfs misselijk maakte.

Onrust en storm in mijn binnenste. Die kalmeerde telkens als ik hem voldoende lang niet zag of hoorde. Maar bij de eerste aanblik of gedachte begon het weer, die kermis vanbinnen. Iemand anders zou het misschien verliefdheid noemen, maar voor mij was het iets anders. Iets dat ik niet kon grijpen, maar wat voor mij geen verliefdheid was. Dit was een onontkoombaarheid, een dwingeland uit heel oude tijden. Een bijna primitieve reactie op iets wat heel mijn lijf leek te kennen.

Het was niet de eerste keer dat dit zich voordeed. Ik herkende een patroon dat zich al vaker getoond had in mijn leven, en waaraan ik in het verleden soms grotere conclusies had verbonden. Nu leek ik net voldoende bewustzijn te hebben om mezelf te observeren en om tegelijk heel erg nieuwsgierig te worden. Wat was dit toch, dat telkens zo de grond onder mijn voeten kon weghalen?

Hij was uit mijn leven, de storm was gaan liggen. Maar het was nog vers genoeg om het gevoel op te roepen. Eén beeld van hem oproepen, en mijn lichaam reageerde. Dat is wat ik deed in mijn 2-wekelijkse focussessie met mijn focusmaatje K.

Ik sloot mijn ogen en zakte naar binnen. Ik riep het beeld op en voelde wat er gebeurde. In mijn onderbuik voelde ik een haakje. Het was zo’n typisch gekromd haakje, zo één waar je in oude cafés de deur van het toilet mee moet sluiten als het gewone slot het niet meer doet. Het haakje leek in een blokje beton te zitten, en stak naar buiten, uit mijn buik. Ik voelde hoe de jongeman die mijn leven in- en uitgestapt was, het haakje aangeraakt en in beweging gebracht had. Als een schommel die heen en weer gaat. Die beweging zette heel mijn systeem in gang. Het haakje werd verondersteld stil te hangen, in zijn betonnen blokje. Ik zag hoe ik normaal gezien voldoende afstand houd van mensen, zodat niemand dat haakje ziet of aanraakt. Op een veilige afstand. Maar deze jongeling was zonder boe of ba op mij afgestapt, had het haakje gezien en er even speels een duw aan gegeven.

De beweging in mijn buik bleek in rechtstreeks contact te staan met een immense brok verdriet, hogerop, in mijn keel. De woorden die erbij hoorden, waren heel simpel en duidelijk. “Blijf bij me, blijf bij me, blijf bij me,…” Het verdriet werd intenser. “Laat me niet alleen, laat me niet alleen.” “Ik kan het niet alleen”. Mijn focusmaatje begeleidde me rustig naar het volwassen stuk in mezelf, waarbij dit hele oude verdriet gewoon zichzelf kon zijn, en zijn eigen waarheid mocht tonen.

De sessie had me zoveel helderheid en rust gebracht. Ik reed opgelucht en opgeruimd naar huis. Onderweg bedacht ik dat dit wel eens het haakje van de verlatingsangst (en dus ook van zijn keerzijde, de bindingsangst) zou kunnen zijn. We (ja, dat durf ik zeggen, ik weet ondertussen dat ik niet alleen in dat schuitje zit) houden mensen op voldoende afstand van ons haakje. Want dat haakje, ook al lijkt het stevig gebetonneerd, staat rechtstreeks in verbinding met onze kwetsbaarheid en ons potje oude pijn en verdriet. Als er dan iemand zich aan het haakje vastklinkt, en op die manier het hele zorgvuldig opgebouwde evenwicht als een kaartenhuisje onderuit haalt , dan gaan alle (oude) poppen aan het dansen, en willen we nog maar 1 ding: blijf bij mij, laat me niet alleen, ik kan het niet alleen. Als die persoon dan het haakje weer loslaat, voel je de immense pijn van de verlating, die zo diep in ons systeem opgeslagen zit. De oude pijn en de angst dat dit misschien wel eens de laatste persoon is geweest die het haakje opgemerkt heeft. Misschien komt er nooit nog iemand langs, en blijven we altijd alleen.

En zo ben ik opnieuw, en nog maar eens, dankbaar, voor alles wat er in mijn leven gebeurt. Alles wat me raakt en overhoop haalt. Elke gebeurtenis leidt me een stukje meer naar binnen, tilt de sluier een beetje verder op, brengt me dichter bij mezelf.

Mijn eigen waarheid, die ik deel om mezelf te helen en om, wie weet, anderen te raken of herkenning te bieden.

Ik bied je het aan, met heel mijn hart.

x

Advertisements

4 thoughts on “Het haakje

  1. Prachtig prachtig…………… voel jij niet een kriebel om een boek te schrijven ???

    Als ik jouw talent had zou ik daar zeker aan denken J

    mies

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s