De prijs van zelfontwikkeling

 

Er is iets dat me bezig houdt. In het Engels klinkt het zoveel mooier: Something’s puzzling me… Ik probeer te begrijpen welk deeltje van mijn verontwaardiging “terecht” is, welk deeltje te maken heeft met mezelf, enz…

Het gaat me om het volgende: elke vorm van zelfhulp heeft een kost. Dat een bezoekje aan een therapeut, een workshop of een weekendje rond zelfontwikkeling een prijs heeft, is niet meer dan normaal. Beschouw het als een soort remgeld. De prijs die je ervoor betaalt (letterlijk dan, in geldelijke termen), is normaal gezien net iets boven waar je je comfortabel mee voelt. En dat is, zo men zegt, ook de bedoeling. Het doet je tweemaal, of nog meer maal, nadenken welke begeleiding, opleiding, cursus of workshop je zou volgen, en welke toch maar niet. Tot daar ben ik nog volledig mee.

Voor mezelf doe ik het zo: ik probeer bij elk aanbod dat me op het eerste zicht aanspreekt, goed te voelen of het klopt: heb ik het gevoel dat ik er moet zijn. Dan pas kijk ik naar de prijs. Niet andersom. Het zou al te gek iets te volgen omdat het niet duur is. En andersom probeer ik ook te zorgen dat ik het geld bijeen krijg voor iets waarvan ik echt het gevoel heb dat ik er moet/wil zijn. Dit is altijd vanzelf gegaan. Mijn loon als bediende gebruik ik voor het dagelijks leven en het huishouden, alle extra’s die ik verdien door in bijberoep thesissen na te lezen en studenten te begeleiden, houd ik apart en gebruik ik om boeken te kopen of cursussen te volgen. En gek genoeg, of net niet, is dat altijd supermooi uitgekomen. Zo had ik ooit een student die ik intensief van de thesisdood moest redden, en die mooie som kon ik twee maanden later gebruiken voor een intensieve training. So far so good.

De laatste tijd bots ik echter op dingen die me aantrekken, maar waarvan de kostprijs mij totaal buiten proportie lijkt. Toegegeven, het gaat niet om standaardcursussen, maar wel om zaken die aangeboden worden voor een specifieke doelgroep, in dit geval hoogbegaafden. Zoals wel meer mensen, ben ook ik op zoek naar een invulling van mijn leven en werk die écht bij me past. Of om het in de in die wereld populaire woorden uit te drukken: om mijn missie te vinden, mijn passie in te zetten, mijn talenten te vinden en die te gebruiken om van de wereld een betere plaats te maken. Vergeef me mijn ietwat cynische ondertoon, ik weet dat ik die woorden zelf ook al meer dan eens gebruikt heb, maar op dit moment vermengen ze zich met een bepaalde dosis verontwaardiging die een subtiel, doch niet te ontkennen effect heeft op mijn binnenkant….

Een coachingsessie voor een hoogbegaafde door een hoogbegaafde: 250 euro per uur. Een jaartraject om je missie te vinden als hoogbegaafde: 3000+ euro. Een weekend (!) met een groepje van 12 hoogbegaafden om samen je eigen business op poten te zetten of verder uit te werken: 2500 dollar. Ok, die laatste gaat wel over een weekend in het zuiden van Engeland (vervoer dus nog bij te tellen), begeleid door een Amerikaanse (die dus moet overvliegen), maar komaan, kunnen we even redelijk blijven? Twaalf maal 2500 dollar is een gigantische som. Daar kan je veel transatlantische vluchten mee maken…

Dat deze bedragen gangbaar zijn in de bedrijfswereld, wist ik al langer. Toen ik mijn eerste stappen zette in die wereld, zei iemand me dat ik het moest bekijken als Monopoly geld. No kidding… Zo kan je 5 dagen naar de Westkust van Amerika voor een aantal bedrijfsbezoeken, begeleid door een Vlaamse zelfverklaarde “thought leader” (de combinatie van die twee woorden alleen al doet een rilling over mijn rug lopen, zie je iemand als de Dalai Lama al zeggen “hello, I’m a thought leader”?) voor 7500+ euro (vluchten niet begrepen).

En dus zit ik mij hier af te vragen wie een probleem heeft: ik, of de wereld? Hoe ik ook mijn best doe, ik kan geen reden bedenken waarom wie dan ook ter wereld zoveel betaald zou moeten worden. Dat is voor mij als gaan eten in een sterrenrestaurant: de prijs voor lekker eten verhoudt zich voor mij niet in een lineaire curve zonder einde. Hoe lekkerder, hoe duurder: misschien, maar wel maar tot op een zeker punt. Ik zou nooit, hoe hemels lekker ook, pakweg 200 euro kunnen neertellen voor een etentje. Maar daar zal mijn Kempische nuchterheid wel voor iets tussenzitten. Maar dus zo ook voor mensen en hun talenten. Sommige mensen zijn zeer getalenteerd, en hebben iets te bieden aan de wereld, of aan een bepaalde groep van mensen in de wereld. Maar ook die waarde heeft in mijn ogen een maximum. Een coachingsessie van een uur mag nog zo fantastisch zijn, voor mij zal het nooit 250 euro waard zijn. Tenzij die persoon voor dat geld de software in mijn hoofd en systeem kan resetten. Want al bij al wandel je daar na dat uur gewoon als jezelf naar buiten, en moet je het toch zelf doen.

Bij het bovengenoemde aanbod van het exclusieve weekendje had ik vooraf voor mezelf een prijs ingeschat. Aangezien ik weet dat ik mijn initiële schatting altijd minstens moet verdubbelen en nog naar boven afronden, had ik dat in het geval van het weekendje in Zuid-Engeland ook gedaan. Of correcter: ik had voor mezelf op voorhand een bedrag voorgenomen dat ik eraan zou willen geven. In dit geval moest ik het maal 5 doen.

Vandaar mijn vraag: zie ik hier iets over het hoofd? Ik begrijp het wel hoor. Personen die zo’n aanbod doen, hebben zelf meestal een hele weg afgelegd. Ze hebben zich zelf ook (licht)blauw betaald aan zelfontwikkeling en worden vaak begeleid door duurbetaalde coaches die hen ondersteunen (ik lees het nu even als “pushen”) om de in mijn ogen veel te hoge bedragen te vragen. En de mensen die deelnemen zullen de investering op een dag ook willen gaan terugverdienen.

Hoeveel is zelfontwikkeling waard? Wordt hier niet het beeld gecreëerd dat, als je maar voldoende geld neertelt, je de antwoorden op je vragen gaat vinden? En dat, voor wie niet betaalt, die voor altijd onbeantwoord zullen blijven?

Wat is er mis met het ruimhartig delen van je kennis & ervaring, zomaar, of tegen betaling van een gepaste prijs? Het kan ook anders. Zo ga ik nu, voor een nieuwe ontwikkeling in mijn leven, naar één van de beste logopedisten die er in Vlaanderen rondloopt. Een absolute krak in haar vak. De eerste keer dat ik ging, hield ik mijn hart vast, maar ik had, zoals steeds, voor mezelf een bedrag bepaald dat het zou mogen kosten. En wat bleek? Zij vraagt het officiële logopedistentarief, afgerond naar boven met 2 euro (!). Zo kan het dus ook.

Ik zou het fijn vinden om jullie mening hierover te horen. Misschien krijg ik wel een verfrissend nieuw perspectief aangereikt. Nu zie ik het vooral als een kwalijke evolutie van mensen die zelf al ploeterend hun weg hebben gevonden en dan “groot” geld gaan verdienen aan andere zoekende mensen. Niets mis met lichtende voorbeelden, die hebben we nodig, maar waarom moet dat omgezet worden in big business? Of zou het toch gewoon de oude vertrouwde wet van vraag en aanbod zijn? Dat de waarde van iets bepaald wordt door wat mensen bereid zijn ervoor te betalen? Tussen de economische wetten en mezelf zal het nooit grote liefde zijn.

Ik vraag mij af waar het gezond verstand naartoe is. Kunnen we niet gewoon collectief eens landen en kijken met welk opbod we eigenlijk bezig zijn…

Tot slot nog deze oproep: als ik op een dag het equivalent van een ruim maandloon vraag om een paar uur met mij van gedachten te wisselen, wil iemand mij dan alsjeblief een sjot onder mijn gat geven en me met mijn 2 voeten terug op de grond zetten? Dank u.

Ondertussen houd ik me bij mijn oude vertrouwde manier van zoeken naar mijn weg: veel praten, luisteren en lachen met partner en vriendinnen, boeken lezen, cursussen volgen, stil worden, in de natuur wandelen en mezelf af en toe kei-hard relativeren.

x

Advertisements

3 thoughts on “De prijs van zelfontwikkeling

  1. Ja Sofietje, i€˜k ben het helemaal met je eens. Zonder namen te noemen heb ik ooit tegen een “€˜leraar”€™ verteld dat ik van anderen wist dat ze geschikt waren voor bepaalde cursussen en dat die mensen er veel aan zouden hebben (astrologisch Plan) maar dat hunne portemonnaie het niet toeliet.

    Het antwoord was een “€˜minzame”€™ glimlach, en daar kon ik het mee doen.

    Het ging me er niet om,om die ander te corrigeren maar om het nadenken te stimuleren, nu na al die jaren schrik ik nog van de prijs die voor zo’€™n cursus gevraagd wordt, en néééé ik verlangde niet dat er naar me geluisterd werd, ik hoopte alleen dat er meerdere in de mogelijkheid gesteld zouden worden om zo’€™n cursussen te volgen welke ik wel deed en schromelijk veel betaalde, daar ben ik overigens mee gestopt.. ik vis het zelf wel uit J

    Wijsheid komt met de jaren, wordt gezegd. awel, ik ben na 69 jaar zo ver J

    Liefdevolle groetjes, mies

  2. Er valt veel over te zeggen…
    wordt er ook niet gezegd dat je pas kan vinden wat je zoekt als je stopt met zoeken?
    Vroeger trokken zoekers naar India om in soberheid tot zichzelf te komen, of deden vrijwilligerswerk. Nu wordt het anders aangeboden…. als een pakketje waar je minder moeite voor moet doen, maar wel veel geld voor over moet hebben.
    Vaak heb je zoekers die plots het licht gezien hebben en dan gaan ze dat licht verkopen omdat ze hun vorige job niet meer zien zitten in dat nieuwe licht. Meestal willen ze wel dezelfde levensstandaard aanhouden en dus moet er veel gevraagd worden voor hun licht, dat ook niet van 9 tot 5 kan schijnen, want in dat nieuwe licht is dat toch te gek…
    Misschien kunnen we ook leren van mensen die nooit hard gezocht hebben, maar hun best doen met wat er is?
    Momenteel leer ik bijvoorbeeld veel door een zwijgzame bezetter in huis te hebben die zo ongelooflijk zijn best doet om van onze oude brokkelmuren prachtige gladde muren te maken, met zeker niet de perfecte tools die hij in onze kelder bijeen sprokkelt (creatief dus), maar met een determinatie en een werkattitude om van omver te vallen. Hij verricht hier dagelijks grote wonderen. Ik weet niet of het zijn passie is (mijn Pools is niet zo goed), of dat hij misschien ook liever iets anders was geworden. Misschien is hij ook niet = zijn job, hij is waarschijnlijk zoveel meer. Ik hoor een afwisseling van zuchten en zingen, het is zeker geen makkelijk werk, maar hij doet het wel met passie. Hij wil pas betaald worden achteraf (en ja het is illegaal).
    Ondertussen word ik in de “zaken”-wereld geconfronteerd met een contract dat meer lijkt op een maffia-praktijk, maar waar we noodgedwongen in mee moeten gaan, dat voelt slecht, voor alle partijen. Zou het niet leuker zijn als er meer kon “gedeeld” worden tegen een faire kost, zonder zorgen deals sluiten zonder het gevoel te hebben belazerd te worden, maar gebaseerd op een oprechte wens van mensen om goed te doen? Het heeft zeker te maken met angst, bescherming, investeringen, exclusiviteit, competitie etc. Er zijn zeker andere modellen mogelijk, maar zolang er van die “sharks” zijn wordt precies iedereen verplicht om mee te doen met die spellekes. Kapitalisme ten top gedreven, en we doen er allemaal aan mee. Ik weet het ook niet, doe enkel wat juist aanvoelt. Misschien kan je die dure super-coaches in de maling nemen door jezelf uit te geven als uber-super-coach en hen jouw ongelofelijke expertise aanbieden tegen $$$$, in een resort in Hawai, zoals die gasten dat ook doen. Waar zou die workshop over gaan, wat wil je hen leren? 😉

  3. Sofietje, zoals steeds weer prachtig verwoord, ik ben er zeker van dat veel mensen zich hierin herkennen, vermoedelijk meer dan jij denkt, ik stuur deze mail zeker door naar anderen J

    I WISH HOU HAPPINESS mies

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s